“De dood is niets meer dan een doorgang, iets waar je doorheen loopt” (George G. Ritchie)
De afgelopen jaren heb ik me verdiept in bijna-doodervaringen. Mijn ‘theologische’ broer schreef er in 2009 een boek over (Is er leven na de dood?).
Vooral de laatste jaren is er op internet veel materiaal over deze ervaringen verschenen.
Er zijn een aantal zaken die opvallen:
- deze ervaringen zijn altijd levensveranderend;
- ze komen zowel bij gelovigen als bij atheïsten voor;
- ze gaan gepaard met uittredingen;
- er vindt een terugblik op het leven plaats;
- de andere kant wordt ervaren als „superreëel” of iets dergelijks;
- de overledene is „alwetend” en „één” met de kosmos;
- de nieuwe toestand wordt onder andere aangeduid met woorden als oneindige, onvoorwaardelijke LIEFDE,
maar woorden of beelden schieten altijd tekort; - in eerste instantie wil niemand terugkeren naar zijn of haar beperkte lichaam en deze fysieke wereld;
- de bijna-doodervaring blijft tot in detail in het geheugen gegrift: alsof het net is gebeurd;
- mensen durven er nu pas over te praten omdat ze, toen het gebeurde en ze erover vertelden, voor gek werden verklaard.
Als ik de beschreven staat van zijn vergelijk met mijn eigen mystieke ervaringen, zie ik veel overeenkomsten.
Het feit van alwetendheid (6.) lijkt op de verlichtingservaring (Satori) van de Boeddha en andere verlichte meesters.
Wat me verbaast, is dat ik bijna geen enkele spirituele meester over dit fenomeen hoor spreken.
Vragen over (bijna-)doodervaringen worden vaak heel vaag en onbevredigend beantwoord.
Ja, ze beweren allemaal dat de dood niet bestaat, maar …
Terwijl mensen die een bijna-doodervaring hebben gehad, de dingen heel duidelijk kunnen beschrijven.
Eckhart Tolle zegt dat de dood een van de poorten is naar ontplooiing/verlichting, maar naar mijn mening zullen we allemaal verlicht zijn (6.) na onze fysieke dood.
Wat is jouw mening hierover?