“You’re a slave to your mind
But you are not your mind
You are not your pain “
(Happiness is the road – Marillion)
Rond 2010 ‘ontdekte’ ik Eckhart Tolle op internet. Zijn benadering van het pijnlichaam sloeg bij mij de spijker op zijn kop, aangezien ik altijd van die woede-uitbarstingen had als er iets ‘misging’. Sindsdien heeft het pijnlichaam een belangrijke rol gespeeld in mijn ontwaking. In plaats van onbewust over mezelf te oordelen, zag ik de kans die mij werd geboden. Mijn pijnlichaam kan nog steeds erg actief zijn, maar de duur ervan wordt steeds korter telkens wanneer het de kop opsteekt. Eckhart Tolle beschrijft het pijnlichaam als een semi-autonome psychische entiteit. Als het je helpt, kun je je het pijnlichaam voorstellen als een wolkachtig, zwart wezen. Het pijnlichaam is de opgehoopte oude emotionele pijn die bijna alle mensen in hun energieveld met zich meedragen. Het bestaat uit negatieve emoties die een residu van emotionele pijn achterlaten in de cellen van het lichaam. Het pijnlichaam kent een slapende en een actieve fase. Van tijd tot tijd wordt het geactiveerd, en wanneer dat gebeurt, zoekt het naar meer leed om zich mee te voeden. Het neemt je geest over en voedt zich zowel met negatieve gedachten als met negatieve ervaringen. Dat is de actieve fase. Ook wel ‘voedingstijd’ genoemd. Tijdens de slapende fase gaat het weer een tijdje goed. Het pijnlichaam kan worden opgelost door het bewust onder ogen te zien, in plaats van onze geconditioneerde reactie: vechten of vluchten. Het is zowel een verontrustende als een verhelderende ervaring wanneer we ons realiseren dat we onbewust verslaafd zijn aan pijn.
Hoe manifesteert het pijnlichaam zich?
Ik zal je enkele voorbeelden geven.
Het pijnlichaam in relaties
Eckhart Tolle legt uit dat wanneer mensen „verliefd worden“, het heel goed kan zijn dat het in feite de pijnlichamen zijn die zich tot elkaar aangetrokken voelen. „Hij begrijpt me echt en weet hoe ik me voel“, enzovoort. Klinkt dat bekend? Hier is een mooi voorbeeld van een pijnlichaam om af en toe eens te onderzoeken. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat het pijnlichaam al kan opkomen door een neutrale opmerking die door mijn vrouw verkeerd wordt geïnterpreteerd, of andersom. Het gebeurt in een oogwenk en je voelt het ongemak in je lichaam. Er is een onbewuste drang om onmiddellijk te reageren en voor je het weet, doe je dat ook. Je bevindt je in een ruzie ‘over niets’. Zodra je dit mechanisme begint te herkennen, kun je er bewust voor kiezen om niet te reageren, hoewel het gevoel in je lichaam er wel is en het niet prettig aanvoelt. Je wordt stil en observeert. Je verstand zal je van alles vertellen over gelijk hebben enzovoort. Kijk er gewoon naar en reageer niet. Ik moet toegeven dat ik me niet altijd kan inhouden, maar als ik dat doe, verliest het PB zijn kracht. Zelfs als het besef pas achteraf komt. Geef ‘jezelf’ nooit de schuld als het niet lukt, want dan doe je het tegenovergestelde: je voedt het.
Het pijnlichaam en onhandigheid
Ik laat regelmatig onbedoeld dingen vallen of maak ze kapot. Je zou dit ook onhandigheid kunnen noemen. Je haalt een bord uit de kast en op de een of andere manier laat je daarbij iets vallen. Dat roept altijd een vulkanische woede bij me op: binnen een seconde is het pijnlichaam in volle kracht aanwezig en is het heel moeilijk om niet te reageren. Het is alsof je in brand staat en het is uiterst onaangenaam. Je verstand zegt dan iets als: “Daar ga je weer, jij onhandige idioot.”
Het pijnlichaam en depressie
Negatief denken voedt het pijnlichaam en het pijnlichaam leidt tot negatief denken. Je kunt dus ofwel op je gedachten letten, ofwel je emoties en lichamelijke sensaties observeren. Gedachten zijn meestal gebaseerd op het idee dat je ‘niet goed genoeg’ bent. Dat is een van de favoriete thema’s van het ego. Mislukking, niet lief te hebben, te dom enzovoort … en het verdienen om ongelukkig te zijn of pijn te lijden. Zelfmoord lijkt vaak een heel goede optie, omdat de pijn dan volgens je psychologische geest zal ophouden.
Het pijnlichaam en zelfverminking
We kennen allemaal wel mensen die zichzelf fysiek pijn doen, nietwaar? Wie zet dit zelfdestructieve gedrag in gang? Dezelfde patronen zijn van toepassing. Niet goed genoeg zijn, je niet levend voelen zonder deze pijn, enzovoort. Veel negatief denken: ‘Als ik pijn heb, voel ik me tenminste nog levend.
Het pijnlichaam en het zware gevoel
Soms voel ik gewoon een zwaar gevoel in mijn energieveld. Er is geen aanleiding voor. De geest gaat onmiddellijk op zoek naar een reden, want er moet een reden zijn, een aanleiding. Nou, eigenlijk is die er heel vaak niet. Toch hebben we de neiging om er ‘een te verzinnen’. In ‘A Course in Miracles’ staat een zeer nuttige aanwijzing: ‘Ik ben nooit van streek om de reden die ik denk.’ Misschien realiseer je je dat dit zware gevoel je heel bekend voorkomt en dat je het al vele malen eerder hebt gevoeld. Het gaat dus niet om deze specifieke situatie, maar de situatie triggert dit oude, terugkerende gevoel. Door deze situatie te gebruiken, heb je echter een toegangspunt gevonden tot deze zware energie die je al zo lang met je meedraagt.
Het pijnlichaam en lichamelijke pijn
Er kan sprake zijn van lichamelijke pijn of een kwaal zoals een beklemmend gevoel op de borst, hoofdpijn, enzovoort. Je gaat naar de dokter, maar die kan niets vinden. Toch heb je nog steeds pijn. Deze symptomen kunnen vaak worden beschouwd als koorts: je voelt je niet goed, maar wat er in feite gebeurt, is dat ‘Fremdkörper’ (vreemde voorwerpen) worden verwijderd. Zodra de koorts afneemt, voel je je als herboren. Het belangrijkste is om je er niet tegen te verzetten en in de niet-reactieve toestand te blijven.
Het pijnlichaam en elektronische apparaten
Tijdens het werken met computers of andere elektronische apparaten kan het pijnlichaam stiekem binnensluipen om dingen te saboteren. Dat herken je vast wel. Hoeveel tijd en moeite steken we erin om ervoor te zorgen dat deze apparaten goed werken? En hoe voel je je daarbij?
Er zijn ongetwijfeld nog meer uitingen van de Wet van Aantrekking, en als je zin hebt om je ervaringen te delen, doe dat dan gerust.
ABRAHAM (Hicks) hanteert een iets andere benadering. Abraham spreekt ook over ‘celgeheugen’, maar benadrukt dat het niet zozeer gaat om het oplossen van deze negatieve ladingen, maar dat het nuttiger is om het ‘pad van de minste weerstand’ te kiezen. Door je bewust te zijn van je emoties en je gedachten, en vervolgens bewust te kiezen voor gedachten die een goed gevoel geven, kun je het uiteindelijk gewoon aan de Wet van Aantrekking overlaten. Door dit te doen worden er meer positieve gedachten aangetrokken en als gevolg daarvan zal je frequentie stijgen. Zo zul je je pijnlichaam overstijgen, omdat de frequentie daarvan lager is. Je raakt dan in lijn met je Innerlijke Wezen, dat je naar je ‘pad van de minste weerstand’ leidt.
Een Pijnlichaam-manifestatie is natuurlijk ook onderworpen aan de Wet van Aantrekking: er wordt steeds meer laagtrillende energie aangetrokken, die vervolgens wordt afgevoerd.
Geef jezelf niet de schuld als je merkt dat je in een manifestatie terecht bent gekomen: als de Wet van Aantrekking eenmaal in gang is gezet en negatieve energie vaart heeft gekregen, kun je er niet meer uitstappen. De volgende keer lukt het je misschien om de opkomende negatieve stroom in de kiem te smoren.
Om het een en ander te verduidelijken heb ik onderstaande video gemaakt